بیانیه‌ی نمایش:

ما در گالری‌ اُ بر این باوریم که جمع‌آوری آثار هنر معاصر چیزی فراتر از گردآوری آثار منفرد است؛ تعهدی برای حفظ و پرورش روایتی درحال‌تکامل از بیان مشترک‌مان. در مدت ۱۵ سال گذشته، مجموعه‌ی ما در جهت منعکس کردن صداها، دیدگاه‌ها و مدیوم‌های متنوعی از هنرمندان مختلف با تمرکز بر آثار روی کاغذ، رشد کرده است.///

به گفته‌ی مایکل فیندلی در کتاب ارزش هنر، «مجموعه‌های هنر معاصر، هم‌زمان نقش آرشیوهایی فرهنگی و منابعی آموزشی را ایفا می‌کنند که الهام‌بخش بازدیدکنندگان برای گفتگو پیرامون موضوعات جاری و مرتبط هستند.» (فیندلی، ۲۰۱۴).

گردآوری آثار به ما امکان ثبت زیبایی‌شناسی‌ درحال‌‌تغییر و دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی زمان خود، و به مخاطبان نیم‌نگاهی درباره‌ی چگونگی تفسیر و بازتاب هنرمندان از دنیای امروز را می‌دهد.

در شهری مانند تهران که فضا‌ی هنر معاصر فاقد زیرساخت‌هایی اساسی است، نقش یک گالری در گردآوری آثار به واسطه‌ی انتخاب‌های باملاحظه، فراتر از حمایت مالی می‌رود و به ضرورتی اجتماعی تبدیل می‌شود.

مجموعه‌ی ما به‌طور طبیعی آثاری از هنرمندان نمایش‌داده‌شده در فضای گالری اُ را شامل می‌شود—خودبازتابی از هم‌افزایی میان دیدگاه گالری و سلیقه‌ی شخصی مدیر آن.

با این حال، اهمیت خرید آثار از سایر هنرمندان بااستعداد را نیز مورد توجه قرار می‌دهد تا مجموعه‌ی جامع‌تری ایجاد کند. هدف ما حمایت از زنجیره‌ی هنرمند-گالری-مجموعه‌دار با ارائه‌ی تصویری اصیل از چشم‌انداز و تعهدمان به فضای هنری شهر است.

آثار به‌نمایش‌درآمده بخشی از مجموعه‌ی ما را تشکیل می‌دهند که با محوریت درون‌مایه‌های مشترکِ «فضاهای بینابینیِ خالی، نادیدنی و پنهان» گردآوری شده‌ و از طریق مدیوم کاغذ به یکدیگر مرتبط شده‌اند.

آثار روی کاغذ، اغلب بیان و افکار لحظه‌ای هنرمند را به تصویر می‌کشد و به مخاطب نمایی صمیمی از فرآیند خلاقانه ارائه می‌دهد که در عین ظرافت، درونی و عمیقاً بیانگر است. برای ما، تأکید بر آثار روی کاغذ به‌عنوان یک عنصر اصلی در مجموعه‌مان، بر یکی از اهداف اصلی گالری تاکید می‌کند: برجسته‌سازی آنچه که اغلب در جامعه‌ی هنری محلی کم‌توجه مانده است.

این مجموعه نمونه‌ای از تعهد ما به شیوه‌های خاص فعالیت‌های هنری و توجه به خلاقیت و تعامل فرهنگی را نمایش می‌دهد.

با به‌ نمایش گذاشتن این بخش از مجموعه‌مان، قصد داریم باور خود بر ضرورت هنر را، نه تنها به‌عنوان وسیله‌ای برای لذت زیبایی‌شناسانه، بلکه به‌عنوان نیرویی حیاتی که زندگی‌مان را غنی‌تر و  ادراک‌مان از دنیای پیرامون‌ را عمیق‌تر می‌سازد نشان دهیم.

نمایش این آثار بازتابی از اعتقاد ماست که هنر همدلی می‌آفریند، گفتگو ایجاد می‌کند و به‌ویژه در زمان‌های نامشخص تسلی می‌بخشد. این نمایش راهی است برای عمل به آنچه به آن باور داریم: اینکه هنر نه تنها به‌عنوان بیانی فردی، بلکه به‌عنوان مشارکتی جمعی در هویت و ارزش‌های ما، عمیقا اهمیت دارد.

امیدواریم به‌واسطه‌ی این نمایش، تعهد گالری‌ به تأثیر ماندگار هنر را به اشتراک بگذاریم و مخاطبان خود را به تجربه‌ی شیوه‌های ظریف اما قدرتمندی که هنر از طریق آن‌ها زندگی‌مان را شکل می‌دهد، دعوت کنیم.

گالری اُ افتخار برگزاری نمایش نقطه‌ی سکون، منتخبی از آثار مجموعه‌ی خصوصی خود را دارد.

در نقطه‌‌ی سکون جهانِ در حال چرخش، نه جسم و نه بی‌جسم؛

نه از و نه به‌سوی؛ در نقطه‌ی سکون، رقص آنجاست،

اما نه توقف و نه حرکت. و آن را ثبات نخوانید،

جایی که گذشته و آینده گرد هم می‌آیند. نه حرکت از و نه به‌سوی،

نه صعود و نه نزول. جز برای آن نقطه، نقطه‌ی سکون،

رقصی وجود نداشت، و تنها رقص است.

فقط می‌توانم بگویم، آنجا بوده‌ایم: اما نمی‌توانم بگویم کجا.

و نمی‌توانم بگویم، چه مدت، زیرا این به معنای قرار دادن آن در زمان است.

- ترجمه از جواد دانش‌آرا در کتاب «چهار کوارتت» 

نقطه‌ی سکون، الهام‌گرفته از مفهوم «مرکزی بی‌حرکت در جهانی در چرخش» از تی.اس. الیوت¬¬، مانند استعاره‌ای برای فضاهای نادیدنی و نیروهای پنهان نقش ایفا می‌کند که فهم ما از وجود را به‌طور نامحسوسی شکل می‌دهد.

نقطه‌ی سکون، نمایانگر فضایی متناقض است که در آن حرکت محو می‌شود، اما همچنان جوهره‌ی زندگی در آن متمرکز است—حضوری محصور در سکون، طنین‌انداز نوعی ابهام که تاروپود واقعیت را به‌هم پیوند می‌زند؛ نادیدنی اما با این حال قدرتمند.

آثار به‌نمایش‌درآمده به بررسی درون‌مایه‌هایی از فضاهای بینابینی خالی، نادیدنی و پنهان می‌پردازند که بازتابنده‌ی نگرش الیوت مبنی بر حیاتی بودن این فضاها برای الهام و حضور است. در این‌جا، فضا، خود به موضوعی تبدیل شده که در ناب‌ترین حالتش، منعکس‌کننده‌ی هم رسانه وهم استعاره است که توسط هر هنرمند به شکلی منحصربه‌فرد تفسیر شده است.

آن‌ها فراتر از سطح مرئی، نفوذ و در گستره‌ی وسیع نیروهای پنهان که امر پیدا و ناپیدا را متصل یا منفصل می‌کنند، تامل کرده و شناخته و ناشناخته، مشخص و نامشخص را به‌هم متصل می‌کنند. فضا، هم به‌عنوان مرز و هم آستانه، ملموس اما همچنان ذهنی، بی‌وقفه توسط ادراک تغییر شکل می‌دهد.

این ویژگی اسرارآمیز، بازتابنده‌ی نواحی میانی است که در تجربه‌ی انسان نقشی اساسی دارد—مکث میان نفس‌ها، سکوت بین نت‌های موسیقی و شکاف میان حافظه و فضاهای ناشناخته در روابط و همانندی‌ها.

درست همان‌گونه که نقطه‌ی سکون الیوت، زمان و حرکت را در تعادلی ظریف نگه می‌دارد، این فضاها شدت و تاثیری دارند که به قدرتمندی غیاب به اندازه‌ی حضور اشاره می‌کنند.

با تامل بر نادیدنی‌ها، این نمایش ما را به درک اهمیت عمیق آنچه فراتر از دیدگان نهفته است دعوت می‌کند و به بازتابی آرام اما عمیق درباره‌ی نیروهای نامرئی و تاثیرگذار می‌کشاند که هم جهان بیرون و هم دنیای درونی‌مان را شکل می‌دهند.

علاوه بر این، بازدیدکنندگان را به تامل در مفهوم فضا—نه تنها به‌عنوان ساختاری فیزیکی، بلکه به‌عنوان چیزی که در لایه‌های تجربه‌ی انسانی درک، تصور و به‌طور پیوسته مورد مذاکره قرار می‌گیرد،‌ دعوت می‌کند.

این نمایش بخشی از مجموعه‌ای گسترده‌تر است که در طول ۱۵ سال گذشته شکل‌ گرفته و بیانگر تعهد گالری به هنری‌ست که تنها به آنچه دیده می‌شود نمی‌پردازد، بلکه به آنچه احساس و به یاد سپرده می‌شود نیز توجه دارد.