در عصری که انسان نفس می کشد و راه می رود، یا آنقدر آشفتگی بی پایان و بی دلیل برایش وجود دارد و یا آنقدر غرق سکون دردآور و خواب عمیق است که لذت زندگی را از او ربوده. این انسان، این زاده ی اضطراب جهان، این وارث تنهایی خویشتن و این انسانی که هیچ پس زمینه ای ندارد جز آن چیزی که روبه رویش است. او که گاهی در خطرناک ترین نقطه ی خود است؛ نقطه ای که در آن احساس خطر نمی کند و او در آن لحظه یک انسان معاصر است. او که بر اندوخته ای از هیچ ایستاده زیر پایش خالی است. نگاه می کند، چرخش نگاهی حول واژه ی معاصر،حول هیچ،تا تنها درصدد معنا بخشیدن به آن باشدو درنتیجه خود لفظ بی معنایش. خیلی پیچیده نیست چیزی ناشناس پیرامون اوست و پُر اندیشه می نگرد . ساده است به سادگی آشفتگی آرام انسان در خود و به سادگی تنهایی او ، عمق تنهایی اش در خویشتن خویش.آنقدر تنها که تنهایی اش شبیه از هم گسیختگی پنهان خودم است ، آن سوی مردمک های چشمم، گوشه ای از نقص های بی نقص ام که به تازگی آن ها را یافته ام. گوشه ای از احوالات عجیبم، مردنم بدون مرگ ، زیستنم بدون زندگی و به راستی این است دشوارترین معجزه ها، دورنمایی برای باور کردن.با چشمانت نظاره کن، با دستانت لمس کن و با درک خود بسنج ، اما به قلبت اجازه بده هرآنچه که هست را حس کند. یا آرام خواهی شد، یا به تکاپو خواهی افتاد و یا در سکون خواهی ماند.
