نگارگری ایرانی در مکتب قدیم خود هنری بوده است وابسته به شعر و ادبیات. و همواره در دوره‌های مختلف تاریخی روایت‌هایی از داستان‌ها، افسانه‌ها و اساطیر ایرانی، در قالب نظم و نثر، با بن‌مایه‌هایی از عرفان شرقی تصویرسازی شده‌اند. آنچه در قاعده‌ی قدیم می‌بینیم هر نگاره روایتی مصور و مفصل از یک یا چند مجلس منظوم یا منثور است. در معدود آثار باقی مانده گاهی در روایتی عاشقانه، گاهی در بزم و گل‌گشت و حتی در رزم شاهان، خنیاگرانی مشغول نواختن تصویر شده‌اند.