بیانیه‌ی نمایش:

فرم‌های نیمه‌آشنای این مجموعه، ذهن را با تردید مواجه می‌کنند؛ معنای اثر در این شیوه حضور، از پیش‌بینی‌پذیری می‌گریزد. ادراک هر بار تا نزدیکی آن می‌رود اما با عدم قطعیت بازمی‌گردد.

تغییری مدام، غریب و زنده در جریان است؛ گویی امکان عبور از آستانه‌‌ لحظه «نام‌گذاری» از فهم سلب شده است.

از این رو، خیال دست به کار بازی ذهنی با قطعه‌های اثر می‌شود؛ آنها را از هم باز می‌کند و به اشکال دیگری می‌چیند، خیره می‌شود، نزدیک می‌آید، دور می‎‌شود و گاه هم مرزهای خود را تا دوردست‌ ارجاعات تاریخی فرم‌ها وسعت می‌دهد.///

در این بین است که ناگهان به خود می‌آید؛ او در تمام این مدت، در حال درک مسیری بوده که هنرمند به طور مستمر تا به امروز آن را تجربه کرده است؛ ساختن به مثابه اندیشیدن.

این درنگ برای سید علیخانی، تنها تفکر در زیستِ فراموش شده و یا غنای سرزمین مادری نیست، بلکه هر اثر، ضرباهنگ آرام بین دو وضعیت است؛ خواستِ بودن و زیستن به تمامی، اما ناممکن بودن… همچون فرم‌ها، که تا مرز ظهور شی یا موجودی زنده پیش می‌آیند، اما در آن تحقق نمی‌پذیرند.