بیانیه‌ی نمایش:

مدار موازی در فضای ۲+ (ده‌ونک) نمایش «آنچه می‌ماند» از بیتا فیاضی را برگزار می‌کند. این نمایش روز جمعه، ۲۶ تیرماه، افتتاح شده و تا ۲۳ مردادماه ۱۴۰۵ ادامه خواهد داشت.

«آنچه می‌ماند» مجموعه‌ای از کلاژها، نقاشی‌ ها و طراحی‌های روی کاغذ است که با مواد و تکنیک‌های متنوعی چون پاستل، آبرنگ، جوهر، اکریلیک و مدادرنگی خلق شده‌اند. در کنار این آثار، مجموعه‌ای از سرامیک‌های کوچک نیز به نمایش درآمده است.

بیتا فیاضی در پی جنگ و پیامدهایش، برای چندین ماه مجسمه نساخت و تنها برای رسیدگی به فضای کار و گربه‌هایش به کارگاه می‌رفت. در این مدت، اتاق کوچکی در خانه‌اش به فضایی برای طراحی و نقاشی تبدیل شد. او فعالیت هنری خود را نه از سر اشتیاق، بلکه از روی انضباط و با اصرار بر این که هر روز را به شکلی ثبت کند، ادامه داد.

هم‌زمان با قطع کامل اینترنت، تنها راه ارتباط با جهان بیرون، تصاویر پیوسته‌ای بود که از طریق اخبار تلویزیون به خانه راه می‌یافت. این تصاویر به بخشی از تجربه روزمره او و بستری برای مشاهده و ثبت بدل شدند.///

در مرکز نمایش، بر پایه‌ای طویل، نزدیک به ۵۰ مجسمه سرامیکی قرار گرفته‌اند که قبل از رخدادهای اخیر ساخته شده اند. رنگ و فرم این آثار بر آن چه قرار است بازنمایی کنند، پیشی می‌گیرد. این حجم‌ها اغلب فرم‌هایی ارگانیک و رنگین‌اند که در نگاه دوم، به شکل گربه‌ای خفته، فردی سوار بر مرکب یا زنی با سر عقاب درمی‌آیند.

آثار دوبعدی نیز بر همین اساس شکل گرفته‌اند. با دنبال کردن ضربه‌قلم‌های ممتد و هاشورها، پیکر سگی، انسانی یا حتی شاخه‌ای گل آشکار می‌شود. این مجموعه همچنان در حال گسترش است و به‌مثابه‌ی آرشیوی از خاطره، مواجهه و تداوم عمل هنری در شرایط بحران شکل می‌گیرد.

در فضای شو روم، هنرمند سازه‌ای از مقوای کارتن‌های مستعمل با عنوان «آنچه می ماند، ...» قرار داده که در مقابل آن، ویدیوی انیمیشنی که به صورت استاپ‌موشن کار شده است، بر دیوار نمایش داده می‌شود. این ویدیو تصویری از همان سازه را در وضعیتی میان بودن و نبودن را بازآفرینی می‌کند.

در میان آثار این نمایش، پرتره‌ای از بهمن محصص، اثر مهدی ویشکایی (۱۲۹۹–۱۳۸۵)، از مجموعه‌ی شخصی بیتا فیاضی نیز نمایش یافته است.

در کنار آن، دو کلاژ از خود هنرمند، با پرتره‌های ساموئل بکت (۱۹۰۶–۱۹۸۹) و لوییز بورژوا (۲۰۱۰–۱۹۱۱) قرار دارند. این آثار ادای دینی به چهره‌هایی هستند که اندیشه و شیوه‌ی مواجهه‌ی هنری‌شان، طی سال‌ها، تأثیر چشمگیری بر روند فکری و مسیر هنری بیتا فیاضی گذاشته است.