بیانیه‌ی نمایش:

تو پای به ره در نِه وهیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

عطار

بداهه کارکردنِ من با ماده‌ای زنده، شاید خلقِ مسیری باشد که بیان‌گرِ حافظه‌ی تاریخیِ ماده است.

من در جهانِ این حافظه‌ی سیال، نه به‌عنوانِ سازنده بل‌که به‌عنوانِ واسطه، به‌معنای یک سالک حاضر شدم و توانستم منِ تحلیل‌گر را در طیِ مسیر کنار بگذارم وشهود ودست‌ها را با آن هوشِ ‌پنهان یکی کنم.

بُعدی از هندسه‌ی آن جهان زبانِ من است که مسیرم را روایت می‌کند.