بیانیه‌ی نمایش:

چه بادها     که نخاسته،

با داغ پرنده‌ بر پیشانی

روی این درخت. 

از کدام بگوید آخِر

گورش بر پشت، شاعر؟

از کدام بکشد نقاش

با دستی به گریه و

دلی همچون سپیده که هیچ نمی‌شکفد

برگ     که می‌لرزی

درخت استوارتر می‌ایستد،
 

برگ     که سبکبار فرو می‌افتی

درخت سنگین‌تر می‌شود،

برگ     به خانه می‌برمت 

نقش می‌کنمت 

بر پارچه‌یی که آفتاب دارد

سبزه دارد و گل،

تا مرا خاطره‌ی چاویدن پرنده باشی

که جَست نمی‌دانم کی.

باری تنها می‌دانم

که خاموشی نمی‌داند باد

که ایستادن نمی‌ وزد

باد.

امیر شمس