بیانیه‌ی نمایش:

هما دلورای، در نمایش «چارتیغ»، بخشی جدید از مجموعه‌ی «خش» را ارائه می‌کند. چیدمان «چارتیغ» مجموعه‌ای از چهار ابزار برش است: چاقو، شمشیر، کلنگ و تبر. این ابزارها، به چگونگی مواجه‌شدن با خرافات، بازتولید آن و استفاده‌ از باورهای خرافی به عنوان سلاح اشاره دارند.

این مجموعه در امتداد مجموعه‌ی پیشین او، «طلسم خش» است که در راستای پژوهشی بر اساس سنت طلسم حصار شکل گرفته. این آیین، ایجاد محدوده‌ای را توصیف می‌کند که در طول زایمان با ابزارهای تیز کشیده می‌شود تا روح بدخواه آل را دفع کند.

اثر دلواری، بیانی است از چگونگی ادغام مرزهای خرافات و علوم غریبی که زمانی در چارچوب علم محسوب می‌شده‌اند. در این مجموعه، تمرکز از خود خرافات به واکنش‌های خشونت‌آمیز و جنسیت‌زده‌ی جامعه به آن تغییر می‌کند.

خرافات از نظر تاریخی در فرهنگ‌های مذهبی مردسالارانه به عنوان امری زنانه مطرح می‌شود و زنان به جای ساختارهایی که چنین باورهایی را حفظ می‌کنند، سرزنش می‌شوند.///

در این چیدمان، هما دلورای شکل‌های آشنا‌ی سلاح و ابزار را به سازوکارهایی خیالی بدل کرده است. هر اثر یادآور چاقو، تبر یا کلنگی است که کارکرد این ابزار را ندارد.

در این آثار، اسکلت‌های فلزی با لایه‌هایی از الیاف، چرم، نمد و پارچه‌های ساده و چاپ‌شده پوشانده شده و سطوح با تکه‌دوزی‌های درخشان، نقش‌ونگارها، گلدوزی و مهره آراسته شده‌اند. به جای تیغه‌های بُرنده با لبه‌های نرم، نوک‌های قلب‌مانند و جزئیات تزئینی لطیف روبه‌رو می‌شویم؛ سلاح‌هایی که عامدانه از کار انداخته و ماهیت آن‌ها خلع شده‌ است. 

یک قلب قرمز و نمادین نقش‌مایه تکرارشونده‌ایست که در انتهای تیز این تیغ‌ها دیده می‌شود. این قلب در جایی ظاهر می‌شود که انتظار می‌رود سخت‌ترین ضربه را داشته باشیم: نوک یک کلنگ، لبه‌ی برّنده‌ی یک سر تبرمانند. این جایگزین شدن متناقض، کلید این مجموعه است.

هر شیء، رویارویی بین سختی و نرمی، ضربه و آسیب‌پذیری، پرخاشگری و مراقبت را به تصویر می‌کشد. طناب‌ها و بندهای بلند آویزان که آثار را نگه ‌می‌دارند، بیشتر روی این تنش تأکید می‌کنند. آن‌ها هم قلاب‌بافی صنعتی و هم بافندگی یا قیطان‌بافی خانگی را تداعی می‌کنند و جهان‌هایی را که معمولاً از هم جدا نگه داشته می‌شوند، به هم نزدیک می‌کنند.

آدرس: تهران | خیابان فرشته | خیابان مریم غربی | نبش کوچه‌ی راز