بیانیه‌ی نمایش:

«پنهان کردن، پاک کردن، پوشاندن، محو کردن و خرابکاری—تازه فهمیده‌ام که این‌ها شیوه‌های اصلی‌ هستند که با آن‌ها نقاشی می‌کنم. و شاید همین‌ها پیوند بین تمام کارهای متفاوتی باشند که می‌سازم.»

- کیمیا میرزایی، بهار ۱۴۰۴///

گالری اُ نخستین نمایش انفرادی کیمیا میرزایی (م. ۱۳۷۷ تهران) را برگزار می‌کند؛ هنرمندی که در مواجهه با شتاب و نتیجه‌محوری زندگی معاصر، نگاهش را معطوف به خودِ فرایندِ ساختن می‌کند؛ میرزایی با بهره‌گیری از فرایندی که در عین مکانیکی بودن، رنگی از «دست‌ساز‌بودن» دارد، به دگرگونی‌های ماده در گذر زمان مجال بروز می‌دهد.

آثار حاضر ادامه‌ی مسیر کاری او هستند که از سال ۱۴۰۰ آغاز شده است. او بیشترین تاثیر را از آن‌ دسته نقاشی‌هایی می‌گیرد که در فضای مجازی یا بر صفحات کوچک موبایل، به برش‌هایی انتزاعی و قاب‌هایی ازهم‌گسسته فروکاسته می‌شوند؛ گویی تصویر در لحظه‌ی چنین مواجهه‌ای از نو زاده می‌شود.

در هر اثر، مسیر انتخابی هنرمند متفاوت است و مشخص نیست کدام بخش‌ها حاصل تصادف‌اند و کدام نتیجه‌ی تصمیمی نیتمند.

با این حال، دو الگوی تکرارشونده در کارهایش دیده می‌شود: در یکی، سطح را با تکه‌پارچه‌ها یا باقی‌مانده‌هایی که در استودیو دارد می‌پوشاند، سپس روی آن‌ها رنگ اسپری می‌کند و فضاهایی سفید، روشن و تیز پدیدار می‌شوند—شاید تا بعدتر، دوباره آن‌ها را با شیوه‌هایی بپوشاند که خودش «راه‌های نقاشی‌کردنم» می‌نامد.

در دیگر روند کاری‌اش، مواجهه‌ای مستقیم‌تر با سطح—معمولاکاغذ—دارد؛ رنگ را اعمال می‌کند تا بعد آن را بخراشد، لایه‌های رنگ و کاغذ را می‌کَند و کنار می‌زند. خودش این روندها را نبردهای بی‌پایانی توصیف می‌کند که همیشه در تلاش است بر آن‌ها غلبه کند.

از خلال این فرایندهای در حال‌تحول، میرزایی مجموعه‌ای از امکانات بصری و  حسی را می‌کاود، با تاکید بر نقش ابهام، تکرار و گشودگی غیرقابل‌پیش‌بینیِ عمل خلاقه. آثار او مخاطب را به فضایی دعوت می‌کند که در آن معنا امری ثابت نیست، بلکه در دل خودِ فرایند ساختن شکل می‌گیرد و پیوسته دگرگون می‌شود.