بیانیه نمایش:

دست به دست شدن صفات، از رنگ رخ و زلف و چشم گرفته تا خلقیات و بیماری‌ها، یادگار نسل‌های پیشین برای انسان است؛ از مادر به فرزند و فرزندان او و فرزندان او.

ما ساکنان این گوشه‌ی تنگ پرتکاپو و پرچالش زمین اما، وارثان رنجیم.

رنگ و رخمان هرچه تیره و روشن شود، درد همان درد است. ///

از جماعتی به جماعت دیگر و از نسلی به نسل دیگر.

همه خویش هستیم: هم‌خویش و هم‌درد.

چنانکه روایت دردِ یکی درد دیگری را بیدار می‌کند.

درد، همان میثاق ماست؛ همان طور که هرگاه طوطیان مولای بلخ برای هم روایت کردند، خود به درد دچار شدند.

مجموعه حاضر روایت داغ و نشانِ تنگنا و دردی‌ست که در این سالیان به تجربه مشترک همگان بدل شد.

از بدن‌ها و پیکرها فراتر رفت و صورتی ازلی یافت.

طوطیانِ گیتی نوروزیان بارها و بارها روایت و تصویر شده‌اند.

هربار بیشتر و بیشتر سُفته‌اند و صیقل یافته و پالوده‌اند، تا آنکه از آن‌ها تنها سرخیِ دردِ مشترکشان مانده و درهم‌تنیدگیِ بختشان.

تا بلکه گره گشوده شود و این سرخ‌های مصوّر، از چلّه‌ی به هم‌بافته‌ی بخت رها شوند.