بیانیه‌ی نمایش:

تکرار در معنای عام آن در زندگی به عنوان امری ملال‌آور تصور می‌شود اما می‌تواند علیرغم رنج و زحمت، لذت‌بخش نیز باشد. چنین رویکردی، به تکرار در سنت ایرانی و بخصوص در امور ظریفه از جمله نقش‌بندی و گره‌چینی‌های معماری و سیاه‌مشق‌های خطاطی نقش مهمی ایفا می‌کند.///

از این منظر ایده طراوت (تکرار از یک معاشرت دوستانه بین دو هنرمند از دو نسل و دو نگاه متفاوت اما از یک ریشه و یک خاک شکل گرفت معاشرتی که نقطه اشتراکش صورتی از تکرار در هنرشان بود.

در یکی تکرار با نوکردن سیاه‌مشق‌های سنتی در قالب فرم‌های ازلی و دیگری با نو کردن فرم‌های معماری و قالیبافی در قالب نوارهای بوم نقاشی معنا می‌گرفت. از سویی هر دو طنینی آشنا از گذشته را در مقابل فراموشی بشری زمزمه می‌کردند.

از سوی دیگر هر دو آوازی غم‌انگیز را به شعری نو ترجمه می‌کردند که در دنیاهای موازی معنا می‌شدند اما نواها از دنیای خود بیرون آمدند و در فضایی بی‌مکان با یکدیگر تلاقی کردند تا در جایی به وسعت یک قاب هم‌آواز شوند.

نمایش پیش رو از سه بخش تشکیل شده است. بخش اول آثاری از دو هنرمند را که امضای سبک شخصی‌شان است نشان می‌دهد. بخش دوم آثاری را که در برهه آشنایی دو هنرمند با توجه به تأثیراتی که بر یکدیگر داشته‌اند در عین حفظ هویت فردی‌شان در کار نمایش می‌دهد.

در حالیکه اثری از عذرا عقیقی با عنوان (نور) تکرار لایه‌های حروف را در سایه روشن‌های بی‌کرانگی به نمایش می‌گذارد، آثار اخیر مریم عابدی با عنوان نوشته با دوخت تکرار سوزن‌دوزی و گره‌زنی‌ها با خط نگاره‌های شرقی را یادآور می‌شود.

در بخش نهایی اثر مشترک دو هنرمند که ماحصل این آشنایی بوده در یک قاب به نمایش درآمده‌ است. نوارهای تکرارشونده بوم نقاشی با خط نگاره‌های کاهنده و افزاینده، بهم بافته می‌شوند تا بنایی به بی‌کرانگی مهر بسازند. مهری که ریشه در خاک این سرزمین دارد و در هر گوشه آوایش شنیده می شود مهری که مُهر این سرزمین است و تکرار آن نوترین تکرارها.