بیانیه نمایش

آن سالها، آخرهای دهه‌ی ِ هفتاد خورشیدی، نوع‌هایی از متن‌های آوانگارد فارسی را در محاق می‌خاستند؛ آنها که «شعردهه‌ی هفتاد» بودند!

در اول‌های دهه‌ی ِ هشتاد خورشیدی اما،هنگام هادی‌ی محیط--در فرم و محتوا--بیتکرار ماند. می‌ماند؛ آن‌چنان که بعدتر: آ قاتوکا و طوطی مگ او.

هادی‌ی محیط شاعر، از همان هنگام، در فضای تجسمی قدم می‌زد؛فضا---الفبای شعر و تجسمی را در ربط هم شناخته بود: در شعرهاش، روایت را انتزاعی میخاست و میساخت؛ و در نقاشی‌هاش: برعکس.

او، آنجا، در نقاشیهاش، از رنگ به نفع پرسپکتیو و ایجاد فضا -- فضایی ایرانی - عرفانی -- بهره می‌برد؛ و در تداوم، آن فضاها، با عبور از طول و عرض، حجم‌های او را نام و نما میدهند:

«آهَنا»: دومین نمایش حجم‌ها (مجسمه‌ها)ی هادی‌ی محیط که «اغراض»ی‌ست از «مابعدالطبیعه»ی کارنمای ۱۴٠٠/۱۱/۸او در «فضای تالار،» که میخاست اتمسفری از «تالار قندریز» را بازنماید (هادی‌ی محیط و آن حجم‌ها، هوای آنجا بودند.)

هادی‌ی محیط، آنجا و اینجا، سویی غایب و غریب از مجسمه سازی‌ی مدرن ایران را قریب میسازد:

حجم‌هایی آهنین و آهنگین؛ هم ِ راه ظرافت‌هایی برخاسته از هندسه‌ای اقلیدسی و نزدیکی‌هایی با ریتم‌های ریاضی؛ که تن و طنین می‌سازند---حجم‌هایی که موسیقی‌ی آهن‌َند؛ و در خود می‌رقصند و نور می‌شوند؛

یا جایی برای عبور؛ یعنی: در خود، عرفان میکنند؛ عرفانی ایرانی.

این رفتار، نطفه از برداشتهای هادی‌ی محیط از معماری‌ی باستانی‌ی ایران، در ترکیبی دقیق با معماری‌ی آرت دکو، دارد: بهره جستن از متریالی سخت، تحت محتوایی مهربان؛ که از دانش معماری‌ی کلماتیک او برخاسته است: آنگونه که در شعرهاش، آشنا و آشنازداست؛ و اینگونه که حجم‌ هاش، صفت تاریخَ‌ند، اما بی‌تاریخ می‌مانند؛ شبیهِ چهار عنصر.

در ،٠٠۹۸۲۱حجم‌هایی کیهانی، چشمهای تماشا را اکسید میکنند؛

و هیچکس، به‌جز هادی‌ی محیط، نمی‌توانست مجبورم کند که بگویم: این، نمایشی از آهن‌ها و احساسَ‌ست.

خشایار فهیمی ۱۴٠۳ آذر