بیانیه‌ی نمایش:

خیال می‌کردم؛

در منظره‌ی پیش رویم درخت‌ها نقطه شده‌اند. خودم را مثل درختی دیده‌ام و تو را هم‌چون برگ‌ها و ریشه‌هایش.

روی بلندی، منظره را تار می‌بینم.

برگ و ریشه‌ها را جوری دیگر؛ گویی دیگر هرگز منظره‌ی پیشین را نمی‌بینم.

در چشم بهم‌زدنی چیزی روی کوه‌ها جا می‌ماند؛ محو می‌شود و گهگاهی تیز و صریح به جانم می‌افتد.

به یاد می‌آورم؛

خیالی باطل زیر سایه‌ی درختی لمیده است؛ خیالی که گویی عمرش به انتها رسیده باشد، سوسو می‌زند.

جلوتر می‌روم، لحظه‌ای نگاه و بعد تردید می‌کنم؛ دست می‌کشم.

سرم را که برمی‌گردانم از پس چشمانم در می‌رود؛ از میان انگشتانم سر می‌خورد و از دستم در می‌رود.