بیانیه‌ی نمایش:

سیما باقرزاده مسیرش را از دیدن و بازنمایی آغاز کرد و در مجموعه پیشین‌اش گیاهان آپارتمانی را با جزییات لطیفی به تصویر کشید، گیاهانی که گاه در نور و تاریکی دراماتیکی نهان و آشکار می‌شدند.///

او گرچه در مجموعه اخیرش با نام «دوگیان» همچنان فرم‌های گیاهی پیشین را استفاده کرده اما این بار بیش از هر چیز روایتگر گذر زمان و فرسایش  است.

در برخی آثار لایه های نازک کاغذ روی هم قرارگرفته و هر طراحی چون روحی شفاف لایه زیرین را هم نمایش می‌دهد، فرایندی که از یک سو تاکیدی است برگذر زمان و از سوی دیگر مخاطب را با نوعی عدم قطعیت مواجه می‌کند.

مجموعه «دوگیان» نامش را از کلمه ای کردی به معنای دو روح و دوجان وام گرفته، کلمه ای که با زایش و رشد گیاهان در ارتباط است اما  گیاهان اینجا بهانه‌اند تا موقعیت انسانی ما در مواجه با سوال بودن یا نبودن را روایت کنند.

مرکب از کاغذ نشت می‌کند و جابه‌جا پیدا و پنهان می‌شود و هر اثر نمایانگر لحظه‌ای است درست روی مرز وجود و عدم.

هنرمند در این مجموعه نه گیاهان که زیبایی رو به زوال و خاطره ی سرسبزیشان را نمایش می‌دهد، تجربه‌ای فلسفی از بودن و پس آن فراموشی و محو شدن.

آوین فرهادی
خرداد1403