بیانیه‌ی نمایش:

زمانی می‌رسد که باید درها را بست، چراغ ها را خاموش کرد، در سکوت نشست و چشم ها را بر‌هم گذاشت.

دل سپرد به تاریکی‌ها ، دور از هیاهوی جهان، رها از خود و معلق در هیچ...

تا زمان بایستد و مکان گم شود.

آنجاست که میتوان دوباره چشم باز کرد و دوباره دید هر آنچه که از یاد رفته است...

سیما باقرزاده در این مجموعه به سادگی و بی واسطه به این روایت پرداخته است؛ لحظه‌ی چشم گشودن در تاریکی، لمس پیچ و تاب ساقه‌ی گیاه برای زندگی، قد کشیدن به شوق آسمان و عشق ورزی برگ‌ها با نور...

و این روایتی از زندگی‌ست...

مهتا معینی/ نقاش