بیانیه‌ی نمایش:

درهم تنيدن درونم با حقيقت پنهان نقاشی‌هايم، بازنگری اندوهگيني‌ست در آيینه زمان. فريادی‌ست در دالانی ساكت كه ترس‌هايم را فرو می‌ريزد و نشانی‌ست از جدال بی‌پايان زنان هنرمند و دختران سرزمينم.

زمان همچون صحنه نمايشی‌ست كه تاريكی و رنج‌های جامعه را به‌نمايش می‌گذارد، هرچند؛ غباری از گذشته آن‌را به‌دست فراموشی می‌سپارد.///

مواجه شدن نسل‌ها با چالش‌هايی كهنه و پُر تكرار، به‌مانند كوه‌های بلنديست كه هركدام را پشت سر می‌گذاريم،کوه ديگری سر بر می‌آورد.

هنر اگر با قدرت گلاويز نشود و صدای پیادگان و حاشیه‌نشینان را به سواران و میدان‌داران نرساند، بیهوده است. 

نقاشي‌هايم قرار است راهی باشد براي الهام بخشيدن به حركت جمعی، گفت‌و‌گو و هم‌قدمی برای آينده‌ای عادلانه‌تر. اين‌كه فراموش نشود اين ابعاد زنانه، خالق و تجلی‌بخش همان قدرت و غرور مردانه‌ايست كه خود را تافته‌ای جدا بافته از خلقت می‌داند.

ايستاده‌ام!

به يخبندان قله نگاه ميكنم و ميخندم.

اما هنوز، مرغی اسيرم…

اُميد كه جوانه‌ای در دل‌ها كاشته شود.

آذين رستمي

تابستان ١٤٠٢