بیانیه‌ی نمایش:

معادلات یا مخاطرات حضور زنان در عرصه‌ی ورزش خیلی شبیه به معادلات یا مخاطرات حضورشان در عرصه‌ی هنر است واضح‌تر اینکه نگاه سیستماتیک مردسالارانه به هر دوی اینها یکی‌ست و به احتمال خیلی زیاد در باقی عرصه‌ها هم همین است.///

این شکل از تبعیض را می‌توان از مقایسه‌ی سهم زنان از اقتصاد ورزش و سهم آنها از اقتصاد هنر متوجه شد یا سهم آنها در مجموعه ی موزه‌ها و نهادها نسبت به مردان و تعداد ورزشگاه‌هایی که مختص زنان است و هزاران عرصه‌ی دیگر صحبت از ایران، نیست این یک ساختار جهانیست. کارهای امیرواقفی در مورد همین سهم، است سهمی که می‌خواهد داشته باشد، در مقابل سهمی که اختصاص داده می‌شود.

نگاه جنسیت زده‌ی ایرانی به حضور زنان در هنر و ورزش و اقتصاد ناامن، این دو عرصه را بیشتر از همه بهم نزدیک می‌کند هنرمند و یا ورزشکار زن ایرانی قبل از اینکه وارد عرصه‌ی هنر و یا ورزش شود که در آینده بخواهد سهمش را تعیین کند و یا در پی عدالت باشد باید از هفت خوان خانواده و پدر و برادر و ... عبور کرده .باشد شکلی از جنگیدن خانگی در برابر مرد سالاری که ثمره‌اش تمرین و آمادگی دفاعی برای احقاق حق در برابر همان مردسالاری نهادینه در مقیاس بزرگتر (جامعه) است.

برای همین هر زنی که دست به قلم و قلم مو می‌شود و یا هویتی از جنس ورزش برای خود می‌سازد با حضورش به رادیکال‌ترین شکل ممکن دست به سهم خواهی و بازپس‌گیری و اعتراض زده است. این شکل از مبارزه در هنر و ورزش و هر عرصه‌ی دیگری که ساختاری ضدزن دارد اتفاق می‌افتد این تمرین روزانه‌ی آزادی خواه ناخواه به گسترش ایده‌ی حق طلبی و آزادی کمک می‌کند. سیمای این روزهای ایران نتیجه‌ی همین تمرین‌ها و جنگیدن‌های فردی است که حالا مقیاس بزرگتر به خود گرفته است.

به عنوان یک زن بودن و حضور داشتن و ادامه دادن و در مسیر هنر و ورزش قرار گرفتن به خودی خود اعتراض به حساب می‌آید اگر زن هنرمند ایرانی تصویری از یک سیب هم ارائه دهد در این بستر رادیکال به حساب می‌آید و باز هم نتیجه‌ی همان ایستادگی‌های طولانی است. ایده همان حضور داشتن است .

شباهنگ طیاری - بهار ۱۴۰۲