بیانیه نمایش: 

تنیدگی 

تصویر بدن انسان یک نوع تایید بصری است از هویت و خودآگاهی ما. ما از نظر فیزیولوژی می‌دانیم چه هستیم یا ارگان‌های بدن ما چگونه کار می‌کنند. اما به محض اینکه یکپارچگی این منبع آشنا از بین برود، این احساس اطمینان و شناخت جایش را به ابهام تردید و پرسش می‌دهد. با توجه به پتاسیل‌های بدن زمانی که از حرکت بایستد و بی‌جان شود، رو به سوی انحلال و فساد خواهد برد. تنیدگی بدن را به عنوان یک سوژه‌ی کاملا انتزاعی با نگرشی فرمالیستی خارج از تمام کارکردها و نظام‌های پیچیده بانگاه فیگوراتیو بازنمایی می‌کند. کالبدی متشکل از توده‌های پوست و ماهیچه، کشیدگی و در هم تنیدگی رگ و پی با بافتی متخلخل. چرا که در این نوع نگرش دریچه‌ی جدیدی از مفهوم خود باز می‌شود که معنای بودن و وجود را بازپرسی خواهد کرد. نگرشی اگزیستانسیال که به گفته‌ی اروين يالوم در چهارمحتوای مرگ، تنهایی، پوچی و آزادی در طول تاریخ بشریت از رنج‌های حل نشده‌ی انسان بوده است.