استیتمنت نمایش:

 در مسیری مبهم بندهای زهدانِ مادر را می گسلیم و زاده می‌شویم.

 در جایی که فاصله‌ای میانِ خواستن و شدن نیست، به وادی حیرت پا  می‌گذاریم و این وانهادگی را چون هبوطی به دنیایی غریب،  پررنج و خصم آلود درمی‌یابیم. 

 ما وانهاده و تنهاییم، یگانه موجودی در جهان که عمری در پی یافتن چیز دیگری هستیم. حسِ بدوی ما مبدل به تنهایی و بعدتر به آگاهی تغییر می‌یابد.

 ما محکومیم که از وانهادگی خویش درگذریم و عطش صیرورت خود را سیراب کنیم، تا پیوندهای از دست‌رفته را با خویش دوباره برقرار سازیم.

مانیا جلالی