جزیرهی دکارت سرزمینیست درون سایهی تاریک لیوان بردگان
چمدانهایش را پرندگان کور جابهجا میکنند.
سنگهایش را هر روز دریاها میشویند.
انسانهای ایستاده بر کرانهی جزیره، سنگهای خیس را لیس میزنند و به آفتاب چشم دوختهاند.
مرز جزیره فقط در ذهن حیوانات جابهجا میشود، زیرا هنوز فریب کلمات را نخوردهاند.
و یگانه راه فریب کلمات فراموشیست.
نزار موسوی نیا ۱۴۰۰