گالری 2+ مجموعه‌ی «آزادی» آیدین خانکشی‌پور را از جمعه 7 تا جمعه 28 آبان‌ماه به نمایش می‌گذارد. بیست و چهار سال از اولین باری که در رشت و به شکل جدی نقاشی کشید می‌گذرد. یک لیسانس و دو فوق‌لیسانس در رشته‌های نقاشی و تصویرسازی از دانشگاه‌های سیستان و بلوچستان و هنر تهران دارد. «هیچگاه چنین آزاد نبوده‌ام» را در مورد نمایش «تام تومازه» کمی بعد از بندی می‌نویسد که او در آن از تقدم «پروسه» بر «نتیجه» می‌گوید، اما آنچه بلافاصله پس از این ادعای جسورانه در تعریف آزادی می‌آید. «هیچگاه چنین از شدن یا نشدن دور نشده‌ام» ما را در ابهام نگه ‌می‌دارد. به نقاشی‌های «مجموعه‌ آزادی» که می‌رسیم ابهام ادامه دارد. «تام تومازه» (1396، وی‌کافه، خارج از دستان) ادای دینی بود به رشت، شهر زادگاهش. «مجموعه‌ی آزادی» (1400، گالری 2+) به تناسب شاید، ادای دینیست به یک آرمان -آزادی- و ابهام جزوی از بافت وجودی آن است. «دور شدن از شدن یا نشدن» به هنرمند اجازه دیدن «آزادی» را نه در چشم‌انداز دور و در قاموس مفهومی دست‌نیافتنی، که در انس او به فرایند و تعویق دستاورد می‌دهد./// پروسه‌ نقاشی – هاشورهای بطن کار، طرح اندازی و دستیابی به وضوح موضوع، از وضوح انداختن موضوع با تاش‌های نرم قلمو، محو کردن زمینه در پس‌زمینه، تقدم تلمیح بر پیام – یا آنچه آیدین خانکشی‌پور «رفتار»ش می‌خواند،‌ پای مفهوم را بر خاک کنش و پای نتیجه را در هوا می‌گذارد. قرار نیست نقش‌آفرین اصلی زندگی‌هامان باشیم. بگذاریم پس‌زمینه‌ی زندگی (چیزهایی که از کنارشان گذشته‌ایم) به پیش بیایند و آنچه مهم‌شان می‌پنداریم به پس رود. امتحانش کنیم، بگذاریم «رفتار» نقاشی بر آنچه می‌خواهیم بگوییم جلو بگیرد. برف جلوست، حصار جلوست اعوجاجات جلوست، ‌نادیده جلو بیاید. در باب آزادی که می‌گویی همه را می‌خوانی – برف، حصار، اعوجاجات. این شیوه رفتار نقاشانه آیدین خانکشیپور است. هشت بار نمایش انفرادی برگزار کرده‌ است که این چهارمین‌اش با دستان است. شانزده سالست طراحی، نقاشی، و چاپ دستی درس می‌دهد. ده سال است کیوریتوری می‌کند. بیش از سی پروزه‌ی گروهی و انفرادی به قابلگی‌اش به دنیا آمده است. آخرین نمایش انفرادی‌اش در دستان «تام تومازه» (1396) بود و کارهایش علاوه بر دو نمایش انفرادی دیگر در چندین نمایش گروهی بر دیوارهای دستان رفته است. متن از سهراب مهدوی

- بازدید از نمایش با هماهنگی قبلی ممکن است.