دو هزار و هشتصد و نود و یک

روی زمینه‌ای روشن، نوارهای خمیده روی بوم یکدیگر را می‌پوشانند؛ در هر نوار ردیف‌هایی از اعداد لاتین نوشته شده و گاه صلیب‌هایی آن‌ها را قطع می‌کند. اثر به طلسم‌نگاره‌های ایرانی و جنبش سقاخانه، که زنده‌رودی از پیشگامان آن بود، نظر دارد و شبکه‌ی منظم جدول طلسمی را به نوارهایی روان بدل می‌کند که در آن‌ها عدد به ریتم تبدیل می‌شود، نه معنا. به‌کارگیری اعداد لاتین به‌جای اعداد عربی نشانه‌ی آشنایی او با حروفیه‌گرایی (لتریسم) پس از مهاجرتش از ایران به پاریس در سال ۱۹۶۱ است.