بازل سوشال کلاب در پنجمین دوره برگزاری از ۱۴ تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶  یک ساختمان اداری چندطبقه متروک بازمی‌گردد. این ساختمان که توسط دینر و دینر طراحی‌شده، در چند دقیقه‌ای ایستگاه مرکزی قرار دارد و به صحنه‌ای موقت برای هنر، گفت‌وگو و تعاملات اجتماعی تبدیل می‌کند.

این دوره با نگاهی انتقادی به مفهوم محیط کار می‌پردازد؛ فضایی که دیگر صرفاً محل تولید و بهره‌وری نیست، بلکه بستری برای تأمل، پرسشگری و بازاندیشی در مورد شیوه‌های زندگی و کار معاصر است. در جهانی که تحت تأثیر دیجیتالی‌شدن، دورکاری و هوش مصنوعی در حال تغییر است، بازل سوشال کلاب از طریق نمایشگاه‌ها، اجراها، موسیقی، برنامه‌های غذایی و گردهمایی‌های غیررسمی، موضوعاتی چون کار، زمان، بهره‌وری و استراحت را مورد کاوش قرار می‌دهد.

این تجربه در طبقات مختلف ساختمان گسترش می‌یابد؛ جایی که معماری خود به بخشی از چارچوب کیوریتوریال تبدیل شده و لایه‌های فضایی و مسیرهای حرکتی آن، بازتابی از مفهوم معاصر «زیرزمین» به‌عنوان فضایی برای مقاومت فرهنگی و استعاره‌ای از ساختارهای پنهان و تنش‌های سرمایه‌داری متأخر است.

در طول هفته، ساختمان به‌طور مداوم با پروژه‌ها و مداخلات هنرمندان فعال خواهد بود و برنامه ویژه شبانه، تجربه رویداد را تا ساعات پایانی ادامه می‌دهد. همچنین بخش “خارج از دفتر کار” فضایی برای مکث، استراحت و فاصله گرفتن از ریتم پرشتاب روزمره فراهم می‌کند.

گاسترونومی نیز بخش جدایی‌ناپذیر این برنامه است؛ از تجربه‌های اختصاصی فاین‌داینینگ گرفته تا فرمت‌های غذایی محلی و در دسترس که همگی روحیه فراگیر و اجتماعی بازل سوشال کلاب را بازتاب می‌دهند.

گالری دستان در چهارمین حضور خود در بازل سوشال کلاب، آثاری از اردشیر محصص، نیوشا توکلیان و سینا شیری را با محوریت موضوع «دفتر کار»  به نمایش می‌گذارد. این نمایشگاه به بررسی فضاها و ساختارهایی می‌پردازد که در آن‌ها قدرت، بوروکراسی، کار و روابط اجتماعی شکل می‌گیرند و بازتولید می‌شوند.

آثار محصص با نگاهی طنزآمیز و انتقادی، محیط‌های اداری و سازوکارهای قدرت را به تصویر می‌کشند. عکس‌های اولیه نیوشا توکلیان تجربه او از فضای روزنامه‌نگاری و نقش رسانه‌ها در شکل‌گیری حافظه عمومی را بازتاب می‌دهند. سینا شیری نیز با مجموعه‌ای از عکس‌های هتل‌ها، به کار پنهان و مناسبات طبقاتی پشت ظاهر آراسته صنعت مهمان‌داری می‌پردازد.

در کنار یکدیگر، این سه هنرمند دفتر کار را نه صرفاً یک فضای معماری، بلکه به‌عنوان وضعیتی اجتماعی معرفی می‌کنند که در آن اقتدار، کار و بازنمایی به هم گره می‌خورند.

پوستر: جنتی کورینی