مجسمه‌های مریم کوهستانی

بیانیه نمایش:

پس به من یک بدن بدهید

بدنی آرام بی‌تاول

بی یاد

بی فراموشی

نه برای از دست دادن

که برای یک زندگی ساده

بی تکرار

سوت قطار مترو که از زیرزمین خانه می‌گذرد

یک کاسه سوپ داغ که در تنهایی کسی خورده می‌شود

آواز زن همسایه که از تهویه حمام شنیده می‌شود

و تاریکی

که مثل ملحفه‌ی خنک

روی تن کشیده می‌شود به خواب می‌رود

چیزی نیست

عزیزم

همه چیز خوب است

تاریکی است فقط

و دستی روشن که تا ابد

به دنبال تن گم شده‌اش می‌گردد