دیوگونگی

«دیو‌ها عاشق ماه هستند، آن‌ها برده‌ی ماه هستند، عاشق‌اند و خواهان ذوب شدن در آن.»

نمایش انفرادی میلاد آرام‌نیا با عنوان «دیوگونگی»، از 20 اسفند 1401 تا 12 فروردین 1402 در گالری حمزیان‌پور و کیا برگزار می‌شود. عنوان نمایش، ترکیبی از دو واژه‌ی فارسی «دیو» و «دیوونگی» است، اصطلاحی که هنرمند آن را تقریبا به «حیوان‌صفت» ترجمه کرده است؛ مانند جانورانی که بیشتر دیوانه‌وار عاشق هستند تا بی‌رحم‌ و زمخت باشند. واژه‌ی دیو مستقیما از اساطیر ایرانی گرفته شده است.دیو‌ها موجوداتی مالیخولیایی هستند و عمیقا با انسان‌ها گره خورده‌اند، آن‌ها به عنوان شرور به تصویر کشده می‌شوند اما در اصل ضد قهرمان هستند.

آرام‌نیا در آثار جدید خود تلاش می‌کند تا پیچیدگی این موجودات را با استفاده‌ی حساس از رنگ و نور به تصویر بکشد.چشمان دیو‌ها در نقاشی‌ها مستقیما به بینندگان نگاه می‌کنند. نقاشی‌ها به پرتره‌ی جانوران، پرتره‌های خود هنرمند و پرتره‌ی بیننده تبدیل می‌شوند. برخورد آرام‌نیا با رنگ، دیو‌ها را از اتر به قلمرو مرئی انسان می‌کشاند. مهارت او در طراحی و نقاشی، تبار ایرانی جانوران را به تصویرسازی که یادآور پساامپرسیونیسم و مدرنیسم آغازین است پیوند می‌زند. رنگ طلایی و متالیک سطح نقاشی را درخشان می‌کند و استفاده از این انعکاس سطحی احساسی از نقاشی‌های شمایل ارتدکس اولیه شرقی و مینیاتور ایرانی در کاغذ می‌دهد.