پوسته

درد دارد درد می‌کشد، وقتی انسان معاصر را می‌بیند که میان انبوه دانسته‌هایش گرفتار و مستأصل مانده.

درد دارد درد را تماشا می‌کند که در درون انسان حرکت می‌کند و بی مسیری مشخص،

مقصدش را پیدا نمی‌کند.

درد دارد درد می‌زاید در زهدان تاریک انسانی که مهر را گم کرده است و عشق را فراموش.

درد شاهد ساکت و پیر و فرتوت ابتدا و انتهای زیستن تمام انسان‌هاست.

انسان امروز میراث دار تکه تکه دردهای تاریخ است.

پوسته‌ای که هر بار نو می‌شود از رنج زیستن.