بیگانه با دیگری

این مجموعه آثار زاییدهٔ دوران گسست از دیگری‌ست، دیگری که در حقیقت ابژهٔ میل ما، نگاه و سخن ماست. با این جدایی و گسست در فاصله‌ای دور از «ما» می‌ایستد، «ما»یی که روزگاری در پیوند با گفتمانی متکثر و چند صدایی بوده است، اکنون آرام آرام از گستره‌ی معنایی‌اش کاسته شده و با انفصال از گفتمانی جمعی به سوی تبدیل شدن به «من» در حال حرکت است. تجاربِ عینی این مجموعه آثار حاصل دیدن من از ورای «خود» و نه دیگری‌ست. در حقیقت دیگریِ «من» همانی‌ست که در تنهایی زیسته‌ام. گونه‌ای تنهایی وجودی که گاه تا لبهٔ تیزِ فرسایش رانه‌های زیست و حرکت به سوی رانه‌های مرگ خود را نشان می‌دهد.

سهراب احمدی