بودایستیک: بودگیِ یک نبودن

بیانیه‌ی نمایش:

با امید یافتن سرزمینی آرام و آگاه، از میان دریا عبور کرده و قومی تازه یافتم. قبیله‌ای از جنس چوب. لبخندشان سحر بود و بویشان جادو. در ابتدای مواجهه با چنین تیره‌ی حیرت انگیزی، چیزی جز احساس تعلّق نمی‌خواستم؛ اما زمان روی دیگری را برایم نمایان ساخت.

 قبیله‌ی چوبین دلبندم آرام‌آرام در روزمرگی غرق شد و توان نگریستن را از دست داد. از آینده و گذشته دو غول ساخت و خود را در چنگالش اسیر کرد. پاک فراموش کرد که این مَحبَس از جنس آب است و او از جنس چوب. آن‌قدر در بَند ماند که نَم‌ گرفته و تاب برداشت.

تغییرْ هویتش را محو کرد و دیگر نه خود و نه قبیله را به یاد نیاورد. نتوانستم دست روی دست بگذارم؛ حتّی با‌وجود‌اینکه می‌دانم از پی هیچ دویدن، هیچ ندیدن دارد.

پس فراخواندمشان

و فرا میخوانمتان

به دیدن

به انتظار برای مواجهه با خویشتن.

به باورداشتنِ باور؛ حتّی اگر باوری نباشد.

 به ساختن خودْ برای ساختن یگانه زمان.

و به بودگی نبودن هیچ.

شیدا بردبار