بیانیهی نمایش:
در نقاشیهای زهره نظام طبیعت نه همچون منظرهای صرفاً دیداری و قابل بازنمایی، بلکه بیشتر مانند عرصهای برای تجربهی رنگ، ماده، حرکت و حافظهی بصری ظاهر میشود.
مواجههی هنرمند با طبیعت، با وجود وفاداری نسبی به عناصر آشنای منظر -دشت، کوه، درخت، آب، مزرعه و فضای روستایی - اساساً از جنس بازسازی عکاسانهی واقعیت نیست.
آنچه اهمیت پیدا میکند، فرآیند تبدیل مشاهده به زبان نقاشانه است، بدان معنا که طبیعت در مسیر نقاشیشدن، از یک موضوع بیرونی به نوعی میدان ادراکی و حسی بدل میشود.