این مجموعه نقاشی فیگورهای انسان نشسته یا ایستاده است كه هر كس در حال كارى در صورت هاى ازلى در نسبت با خود و به مفهوم تبادلات انديشگى ميان ego و id است. كارها؛ فکر کردن، نگاه کردن يا خوردن بگونه ساده است. رويدادهاى ساده كه اعمال روزمره هستند، در اين نقاشى ها تاويلى پديدار شناسانه شده اند در عين حال صورتى نمايشى اما محض دارند، زيرا گذشت زمان در انها كمتر حس مى شود و مكان ها ويژگى ثبات دارند.این فیگورها اغلب در اتاق هایی به سر می برند که در آنها اشیایی هم وزن فيگورها وجود دارد و مکان ها روشن تر از حد معمول هستد، به طبيعت راهى هست و رنگ ها از مرز معرفى فيگورها و اشيا گذشته اند. تضاد روشنی و تاریکی و تضاد اغراق شده که میان رنگ ها وجود دارد در هارمونی با فیگورها الگويي فرا واقعيت مى سازند. وجود پنجره در اتاق ها نمایانگر وجود راهى براى گذر به جايي همچون طبيعت در وجه كلى و ارمانى است . گاهی این طبیعت به وسیله یک دسته گل یا اشیایی به فضای داخلی آورده می شود و این بیانگر ارتباط اجتناب ناپذیر طبیعت با انسان- فيگورها در این آثار هستند.اين ها سبب مى شود تا حضور اشيا معلق ميان سوژه و ابژه بودگى، رنگ و نور با كنتراست شديد، هارمونى روان كاوانه و نسبت فيگور ها با تركيب بندى كلى فضا يك نظام منسجم از اجزاء را گرد هم آورد. پى روى از الگوى كلى و ساختار ذهنى واحد در تجسم اجزاء مانند حضور پنجره، نمادهايي از طبيعت مانند يك دسته گل يا اشيا ديگر نشان مى دهد، نقاش از رويدادهاى روز مره زندگى خود و ديگران جهانى خاص ساخته است كه خود او در مركز آن قرار دارد. حضور آزاده اردلان در رويدادهاى داخلى و خارجى و كسب رتبه هاى برگزيده نشان مى دهد، او توانسته است فراتر از هويت ناسيوناليستى در ارائه اثارش با مخاطبان ارتباط يابد.