آنچه در فاصله میان تولد و مرگ رخ می‌دهد، برای خود و دیگری حیاتی سرشار از ناپایداری، تغییر و احتمال است. این تفاوت و تغییرهای پی‌درپیِ زایش و مرگ بر اساس ریتم‌هایی که بر جهان ما حاکم است همگون و سازگار می‌گردند. ویژگی‌های نادیدنی و بنیادینِ حاکم بر جهان همچون این ریتم‌ها، چالش ادراک من و هستی را شکل می‌دهد. جهان ملموس را با رؤیاپردازی و لذتِ ادراک معنا در فرم‌های ساده عمق می‌بخشم و زندگی طبیعی، زایش، تکثیر و جریان مداوم درون انسان را یادآور می‌شوم؛ اینان دغدغه‌هایم در تصاویر خلق‌شده‌ی حاضر است.