آران پروژه نمایش انفرادی فاطمه بهمن سیاه مرد در این گالری را با افتخار اعلام می نماید.

جغرافیای تعلیق- سال ۱۳۹۶ میان واماندگی بین زمین و آسمان، درجایی که جاذبه در آن حاکم است، درست در میانه ی سیاره زمین، جائی که هیچ چیز در آن قطعی نیست، پناهگاهی وجود دارد که در آن همه چیز معلق است، مثبت و منفی با احتساب اعشار.عناصری که در وضعیت بی ثباتی با ریسمانهای متعدد به هم متصل هستند؛مغلمه ی از اوج ها و افول ها و مفاهیمی که فارغ از واقعیت جهان از ورای زمان و فضا حرکت می کنند؛هراس، ایمنی و شگفتی کشف همه در این جغرافیای سیال و مدور در جنبش و سیر هستند. نگاه دقیق و موشکافانه هنرمند در نقاشی ها و در خلل و فرج حجم هایش، نمایش امیدها و بیم ها هستند. در جنجالی تماشائی که در آن آغاز و پایانی در میان نیست، برش هایی از لحظات زیسته شکل می گیرد. جهانی که در آن نهایتا" همه چیز به تعادل میرسد. /// چالش عناصر- سال ۱۳۹۸ تداوم شلوغی که بخشی از زندگی روزمره ایرانی است در کنار پیچیدگی و تعلیق، و توامان تزریق نظم و استواری، اجزای این نمایشگاه هستند. بازی در مرز بین نقاشی و حجم از دغدغه های هنرمند بوده و دعوت مخاطب،- در کسری از ثانیه- برای معلق شدن و گیجی بین سطح و حجم از مشخصه هایی است که در این مجموعه به چشم میایند. گذرگاهی سیال بین حجم و سطح در کنار هم شکل گرفته و تکمیل شده اند که تابع هم هستند.در نهایت با آثاری مواجه میشویم که همانقدر که بعنوان حجم فضا را در اختیار می گیرند، به همان مقدار هم نقاشی روی سطح هستند. در اینجاست که دوباره شاهد تعلیقی از گونه ی دیگر هستیم؛ چالش عناصری که در پیچش و آمیختن با یکدیگر تشدید پیدا می کنند، از ورای زمان و فضا حرکت می کنند، به تعادل میرسند و بخشی از چالش و شکوه زندگی را به نمایش می گذارند. ۱۹+۱ آنگونه که هستیم- سال ۱۳۹۹ در شرایط کمبود و هجوم وقایع و درگیری با همه پدیده های داخلی و خارجی؛ تحریم،گرانی، رکود اقتصادی، مشکلات محیط زیستی و سرانجام کووید ۱۹، این مجموعه به نقطه اجرا رسید. در جا به جای آن تناقض های زندگی امروز ما دیده میشود.نهایتا مجموعه فعلی، در یک قایم باشک بازی ایده های اولیه و درگیری با ساخت و اجرا،و علیرغم همه مشکلات، به سرانجام رسید. هنوز هم نخ هایی نامریی وضعیت تعلیق را حفط کرده اند و بیشتر از قبل دلهره ی لحظه ی پیش از وقوع حادثه را در پیش چشم میگذارند.گویی در لحظه پایان هستیم. همان لحظه که تمام وقایع زندگی از ابتدا تا به انتها از پیش چشمانمان می گذرد. سکوت و انجماد.تو گویی همه با هم منتظر سقوط شهاب سنگی هستیم و یا آب شدن کامل یخچالها تا بالاخره تمام نخ ها و ریسمان ها گسسته شوند و از حالت تعلیق در بیاییم و به لحظه وقوع حادثه برسیم. حالا مجموعه ۱۹+۱ درست در نقطه آغاز و پایانش، تولد و مرگش ایستاده.