آنچه باقی می‌مانَد

بیانیه نمایش:

رنج و نسبت آن با امید، تجربه‌ایست که از آغاز زندگی بشر همواره با انسان همراه بوده و در طول تاریخ، بارها در تصاویر و روایت‌های هنری بازتاب یافته‌است.

همین موضوع در نقاشی‌های دوران کلاسیک اروپا نیز به شکلی آشکار به تصویر درآمده.

 در مجموعه حاضر، در عین بازخوانی این آثار، بخش‌هایی از چهره‌ها، بدن‌ها و سایر عناصر آن‌ها محو، فشرده یا حذف شده‌اند؛ این کار با پنهان کردن یا ناگفته ماندن رنج پیوند دارد؛ اما در همین فضای ناتمام، امید نیز حضوری پنهان و ناپایدار دارد.

این آثار در فاصله میان آشکارشدن و پنهان ماندن رنج و امید معلق هستند؛ جایی که این پرسش باقی می‌ماند: آیا امید امری واقعی است یا تصویری است که انسان برای مواجهه با رنج و ادامه دادن زندگی برای خود می‌سازد؟