طبیعت از گذشته ها مورد اهتمام بشر بوده و انسان های نخستین با آمیختن در آن و مشاهده زیباییهایش، از آن برای تمثیلات خود استفاده می کردند. طبیعت به معنای گسترده کلمه، معادل جهان یا عالم طبیعی، فیزیکی و مادی است. طبیعت در حالت کلی، به پدیده جهان فیزیکی و زندگی اشاره دارد و همچنین قلمرو آن از ذرات زیراتمی تا خود گیتی گسترده است.طبیعت محصول دیالکتیک ذهنی انسان و جهان ابژه هاست و دگرگونی از ویژگی های آنست وتلاش من در تجلی زندگی و دگرگونی در قالب بافت های منحصر به فرد و شیوه ی بیانی (سبک انتراعی) می باشد.