او-بوده-است

«من را میبینی؟ من را چگونه می بینی؟»

هر صورتی که تصویر می‌شود در جستجوی یاد خویش در آینده است و همواره پاسخی به این خواسته است که “مرا به خاطر بسپار”

هر نگاره‌ای که خلق می‌شود علیه فراموشی خود قیام میکند و در حقیقت شاهد آینده‌ای پیش از موعد است و فناپذیری پایه و ستون اصلی آن است، سوژه‌ به ناچار تغییر می‌کند، پیر می‌شود و در نهایت می میرد، اما پرتره ماندگار است و با نمایش گذشته مطلق از مرگ در آینده‌ای نزدیک خبر میدهد، زوال و مرگ کسی که نگاره‌اش زمان را می‌بلعد و علیه فراموشی او قیام میکند.

صدف کیانی