خَرسنگ

استفاده از سنگ در حالت طبیعی (معمولا بدون تراش یا برش) برای یادمان آنچه که گذشته، انسان را به عنوان بخشی کمتر پایدار در مقابل بخشی پایدارتر از طبیعت در کنار هم قرار میدهد. این پایداری به سازمانی ذهنی می‌انجامد که اندیشه‌ای به درازنای حیات سنگ را در زیست محدود آدمی میگنجاند و این چیزی نیست جز تعصب.

تعصب می‌تواند ظاهری قانع کننده، تاثیرگذار و حتی زیبا داشته باشد اما یک سلاح در عین زیبایی، همواره کارکرد اصلی‌اش را در موقعیت مناسب بروز خواهد داد.