در حال بارگذاری آرشیو.
در حال بارگذاری آرشیو.
نمایشگاه گروهی
18 اسفند تا 18 اسفند 1402


بیانیهی نمایش:
گلها که از خاک میرویند بر سر خاک هم ریخته میشوند. آنها بدیل شخصیت و هویت اند و در پس زمینههای مختلف به عنوان استعاره ای از احساس و درک انسانی عمل میکنند؛ شکوفایی در سختی ها پژمردگی در غفلت رقص آزاد در منظرهای گونهگون و هربار قادر به تجدید دسته گل فراموش شده روی طاقچه شاهدی خاموش براعترافات، جشنها و درد و دلهاست. هر گل اسراری دارد یک سالگرد، یک خداحافظی، یک بوسهی دزدیده شده. روایت جمعی آنها فراتر از داستانهای فردی است.
درست در زمانهی فرم های مقاومت، این فرمها گاه یادآور محتاط بودن هستند. اما اکنون لایههایی از معنا را در بر میگیرند و تن به یکهگی نمیدهند. امروز بیش از هر زمانی میتوان با کاروان چندصدایی آنها همراه شد.
در اینجا، گلبرگ فقط گلبرگ نیست آنها آینههاییاند که شکنندگی و ظرفیت ما را برای از نو آغازیدن منعکس میکنند این عکسها هر کدام با دید ویژه ی خود، کاوشی در تجربهی انساناند که توسط مشهورترین مخلوق طبیعت منعکس شده است. هر عکس در این مجموعه روایتی منحصربهفرد با سوژهی خود دارد، گفت و گویی صمیمی بین زیبایی زودگذر طبیعت و تجربهی ماندگار...انسان هر عکس ،گل مرثیه و هلهلهای بی صداست. این نجوای گلبرگها دعوتی هستند به جراتورزی برای شنیدن «نجوای گلبرگها» به احترام گلهای آتشی به دیدهی شما
