دوست دارم نقاشی هایی زیبا، صمیمیريال دلچسب و شادی آفرین بکشم، نقاشی هایی از فضاهای سبز، یاردلربا و جهانی آسوده، با این وجود سرخوردن اشکال به ورطه‌های دیگر باعث فرسایشی جانکاه است. فرسایشی بین سهی من در ورز دادن و انتظام آنها و میل تصاویر به آزادی و سیال بودن. گاهی فکر میکنم فضا، موقعیت، زمان، تاریخ، کلمات و حنی حافظه‌ام نیز در این میل با تصاویر همدست میشوند و مرا در تلاطمی ابدی بین امر زیبا و موقیت موجود رها می کنند.