برای چیدمان مُدام/ بی‌نشان اولین انفرادیم «به زخم‌هایی که باز می‌مانند به آن‌ها که بازماندگانند.» من در جهان تنها نیستم، شباهت‌های من با انسان‌های دیگر غیرقابل انکار است. آرزوهای مشابه و دردهای مشترک، لذت‌های یکسان و خشونت‌های همانند، ما همگی در یک محدودیت زمانی-مکانی هستیم. پس چرا عمیقا احساس تنهایی می‌کنم؟ ستاره جباری مستحسن