فراموشم مکن

استیتمنت نمایش: 

فراموشم مکن

 در آن دشت بر فراز ابرها کوه ها را دیدم و گل های آبی را صدای باد در گوشم ، نرمی شبنم بر پوستم، پلک زدم تا شاید بیشتر ببینم. چرخیدم، گریستم، میدانستم میروم و خاطره گم میشود. تجربه کمرنگ میشود. صحنه را همیشه در پیش چشمانم میخواستم. گل ها را. مه های سفید بهاری را.

آناهیتا باقری