ریشه های بهزادی اما به اصفهان و به دوران نوجوانیش باز می گردد، به جرقه های نخست هنر:«خانه ما چهارسو نقاشی بود. بعد از مدرسه می رفتم به یک قلمزنی در خیابان شیخ بهایی که به زیبایی هر چه تمام تر قلمزنی می کرد و تابلوهای سیاه قلم خود را پشت ویترینش می گذاشت.همانجا محو کار آن استاد شدم.» هنرستان هنرهای زیبا برای بهزادی ۱۳ ساله تمام دنیایش می شود. نخستین روز، روز سرنوشت ساز است: «در نخستین روز از هنرستان هنرهای زیبای اصفهان به من گفتند برو کلاس طراحی آقای پورصفا. استاد هم گفت باید متریال شناسی و طراحی یاد بگیرم.» اگر در سال های اخیر با وجود مراکز غیرانتفاعی و کلاس های رنگارنگ هنری، دانشجو در همه حال قربانی و مورد سواستفاده مالی و حتی معنوی قرار دارد اما ۶۰ سال پیش در اصفهان و در هنرستان هنرهای زیبا اینگونه نبود و همه چیز حساب شده و با حمایت همه جانبه پیش می رفت: «هر سال قلم، رنگ و سه پایه نقاشی و کلا هر کاری که برای نقاشیمان احتیاج داشتیم را در اختیار ما می گذاشتند. استاد پورصفا احتیاجات را می نوشت و ما می رفتیم از انبار می گرفتیم. حتی هر سال عید، شصت تومان به عنوان تشویق هنرمند هدیه می دادند.»
