بیانیه‌‌ی نمایش:

سال‌ها پیش، مواجهه با درختی که سیم‌خاردار در تنه‌اش فرو رفته بود و ردی عمیق بر پوستش بر جای گذاشته بود، نقطه‌ی آغاز این مجموعه شد؛ درختی آسیب‌دیده، اما همچنان ایستاده، زنده و در حال رشد.

این تصویر به‌تدریج برای من به استعاره‌ای از تجربه‌ی انسانی بدل شد؛ اینکه چگونه آسیب، حتی پس از پایان یافتن، تاثیرش در وجود ما می‌ماند و به بخشی از آنچه هستیم تبدیل می‌شود.

طی نزدیک به سه سال، هجده درخت انتزاعی را به‌صورت دستی و تک‌به‌تک ساختم. فرم‌ها در ابتدا، نشانه‌های آشکار فشار و آسیب را در خود داشتند، اما بارها تراشیده، بازسازی و صیقل داده شدند تا به سطحی آرام، نرم و درخشان برسند.///

فرآیند ساخت نیز بخشی از همین روایت بود. هر بار حذف، تراش و بازگشت به اثر، تکرار همان پیغامی بود که این مجموعه از آن سخن می‌گوید؛ نه پاک کردن گذشته، بلکه زیستن با آن و یافتن شکلی تازه برای ادامه دادن.

همان‌گونه که آن درخت، با وجود ردِ سیم‌خاردار، به رشد خود ادامه داد، انسان نیز بارها خود را از نو می‌سازد و رشد می‌کند؛ در حالی که حامل خاطره‌ی زخم است.

این مجموعه تأملی است بر امکان تاب‌آوری؛ بر ایستادگی و درخششی که از همزیستی با آسیب پدید می‌آید. درخششی که نه از حذف درد، بلکه از پالایش و عبور از آن شکل می‌گیرد.

الناز رحیم‌پور