بیانیه‌ی نمایش:

شوق نگریستن به دریا را از کودکی در ذهن دارم. هنوز کهنه نشده است. پدیده‌ای باشکوه و اغواگر که هر لحظه تکرار می‌شود و هیچ‌گاه تکراری نمی شود.

انسان بی‌وقفه می‌نگرد و می‌نگرد و تصور لذت را درسر می‌پروراند، ولی در پایان اندوه و حسرتی عجیببه جا می‌ماند.

اندوهی که شاید نتیجه‌ی ندیدن و ندانستن آن چیزیست که در زیر پوسته‌ی آبی رنگ و عمیق دریا می‌گذرد. و شاید هر پوسته‌ی پنهانکار فریبنده‌ای چنین شوق و اندوهی را دل زنده می‌کند.

پوسته‌ی افسونگری که گاه دریاست و گاه تفکری جدید. فرآیندی که بر بوم من شکل می‌گیرد و آنچه درنهایت بر آن نقش می‌بندد، نتیجه‌ی عینیت یافتن احساس در مواجهه با این پوسته است.

الهه منیرالدین