بیانیه‌ی نمایش:

باران نامرئی 

باران شبانه؛

سگی بر روی پل؛

در کنارِ درختِ عریانِ بید.

— یوسا بوسون

قامتِ واحدی که از ادغامِ اندام‌های انسانی شکل گرفته است؛ در اولین نگاه، هیبتِ خود را به رخ می‌کشد. این حجمِ سنگین از اندام،در تقابل با زیستن اش، در وضعیتی بی‌وزن و معلق است.

در این شبکهٔ عمودی، مرز میان کالبدِانسان و فرمِ ارگانیکِ نبات برداشته شده تا همه‌چیز در یک کالبدِ جمعی و واحد تنیده شود. باران خطوط نامرئی، ایستادگیِ صامت است. اثرتکیه‌گاهی به زمین ندارد، اما انسجامِ فرمیِ خود را در میان آسمان و زمین حفظ کرده است.

تمام زیستن­ کنونی اش در همین تعادلِ شکننده نهفته است؛ تئاتری ملموس از حضورِ اندام‌هایی معلق که در قالب قامتی یکه، فضا را به تسخیر خود درآورده‌اند.