عر | درز

نه واژه‌ای را حمل می‌کنم و نه پشت تعاریف عمده و خاص و انواع نظریه‌ها پنهان می‌شوم.

در دستم آیینه‌ی شکسته‌ای‌ست که با رنج دل، هر آنچه در توان قاب دارد را، بازتاب می‌دهد.

عر: مکانیست برای شنیدن، نه بس دیدن...

بی هیچ وابسته و وصله و ترس...

محاصل گذری مختصرتر از آن که بتوان، حتی چند صبحی از این ملک هزاران ساله را به چشم دید.

اینجا: سخن از ایران به میان نمی‌آید... اینجا اصل سخن، ایران است.

عر