بیانیه‌ی نمایش:

گالری ناتالی اوبادیا با خرسندی پنج نقاشی تازه از هنرمند ایرانی هدی کاشیها را ارائه می‌کند.

بوم‌ها در این مجموعه جدید، مانند فصل‌هایی از یک روایت آغازین، یکدیگر را منعکس می‌کنند.

برای نخستین‌بار، هنرمند از تصاویر مینیاتورهای هندی قرن هجدهم الهام گرفته است؛ نه به‌مثابه تزئینی صرف، بلکه به‌عنوان زبانی نمادین که توان دربرگرفتن مقاومت و دگرگونی را دارد.

این مسیر تازه از خلال زیبایی‌شناسی دیجیتال معاصر، با رگه‌هایی سوررئالیستی، شکل می‌گیرد؛ بی‌آن‌که از اهمیت سیاسی آثار بکاهد.

هدی کاشیها، متولد ۱۳۶۵ در تهران، در سال‌های پایانی جنگ ایران و عراق رشد یافت؛ دوره‌ای که منتقد هنر، لیلیان دیویس،  آن را به عنوان جرقه‌هایی از یک "روایت به طرز خطرناکی تکه‌تکه" توصیف می‌کند.

این تجربه‌ی گسست، اثری ماندگار بر کار او گذاشته است: نقاشی‌هایش از فرم‌های روایی پراکنده و گسسته ساخته می‌شوند؛ موتیف‌هایی که همچون خاطرات لایه‌لایه، ظاهر و ناپدید می‌شوند.

با الهام از هنرمند ایرانی بهجت صدر - که تأکید می‌کند باید از هر چیزی که می‌تواند احساسات زمانه ما را بیان کند، استفاده کرد، صفحات مجلات را پاره و کلاژ کرد و بی‌وقفه ابزارهای جدید اختراع کرد.

هدی کاشیها شیوه‌ای را توسعه داده است که در آن حافظه و اختراع به شدت در هم تنیده شده‌اند.///

تحصیلات او در دانشگاه هنر تهران، تحت نظام سختگیرانه‌ی سانسور، و سپس تبادل او در دانشگاه بوستون در سال ۱۳۹۳، جایی که دانا فرانکفورت او را تشویق کرد تا از طراحی به نقاشی گذار کند، رابطه او با تصاویر و روایت را اصلاح کرد.

کاشیها در سال ۱۳۹۵ به ایران بازگشت؛ جایی که اکنون در آن زندگی و کار می‌کند و به‌طور منظم میان تهران، پاریس و نیویورک در رفت‌وآمد است.

این جابه‌جایی بین‌المللی به او امکان داد تا شناخت خود از تاریخ هنر را تعمیق بخشد؛ از جمله آشنایی با مینیاتورهای هندی و به‌ویژه هنر کانگرا، که نمونه‌های برجسته‌ی آن را در مجموعه‌ی موزه‌ی متروپولیتن نیویورک کشف کرد.

سبک هنری کانگرا که از سنت پاهاری گرفته شده است، یک زبان تصویری بسیار ظریف را توسعه داده است که به خاطر چاپ‌های ظریف و پالت رنگ پودری‌اش شناخته می‌شود.

این اثر به بررسی تجلی شرینگارا، "راسای اصیل" زیبایی‌شناسی هندی، می‌پردازد و تجربه عشق را با طیف وسیعی از حالات عاطفی مرتبط می‌کند.

این حساسیت، چه درونی و چه جهانی، با زبان بصری کاشیها طنین‌انداز می‌شود: مینیاتورها به جای اینکه صرفاً یک مرجع رسمی باشند، به پایه و اساس شاعرانه او تبدیل می‌شوند.

این هنرمند با تبدیل این میراث به میراث خود، خوانش جدیدی ارائه می‌دهد: در آثار کاشیها، رنگ‌ها تشدید می‌شوند در حالی که اشیاء بر عملکرد خود غلبه می‌کنند و به شخصیت تبدیل می‌شوند.