بیانیه‌ی نمایش:

«تشریحِ نقاشی» نمایش انفرادی نگار کریم‌خانی تا نهمِ آبان در امانتداری/بازار روز سعدی جریان داره. نگار متولد ۱۳۷۷ و فارغ‌التحصیل رشته‌ی نقاشی از دانشگاه هنر تهرانه. همچنین تجربه‌ی نمایش انفرادی و چندین نمایش گروهی رو داشته و گزارش‌نویسی و ترجمه در حوزه‌ی هنر هم از فعالیت‌های اوست.

از نمایش «تهران پالت» تا «ماشین نقاشی»، مسیر کاری او بارها سراغ پرسش از عاملیت نقاش و نقشِ سطحِ اثرپذیر رفته؛ جایی که فضا هنگام ترجمه به سطح، فشرده و تخت می‌شه.

او در پروژه های گذشته خود از ابزارهای مختلف (عکس‌های روزمره، قطره‌چکان رنگ، کتابچه‌های مفهومی و ماشینی که جوهر رو بر کاغذ رها می‌کنه)برای آزمودنِ مرز میان کنترل و اثرپذیری استفاده کرده؛ تبدیل منطقِ ذهنی هنرمند به سازوکار مکانیکی گاه نشون می‌ده خود «ساختن ابزار» نیز شکلی از عاملیته.

یا پرسشی که شاید مخاطب و خود هنرمند باهاش مواجه شه: وقتی توانِ کنترل کمه، چه چیزی از نقاشی باقی می‌مونه؟ برای نگار، هر مجموعه تلاشیه برای نزدیک‌تر شدن به لحظه‌ای که نقاشی خودش رو می‌سازه؛ لحظه‌ای که در اون ذهنِ نقاش به اندازه‌ی ابزار، و ابزار به اندازه‌ی ماده، عامله.

در هر پروژه نقشِ نگار تغییر کرده. گاهی انتخاب‌گر و ترکیب‌کننده، گاهی تنظیم‌کننده‌ی پارامترها، گاهی طراحِ قواعدِ اجرا یا ناظرِ شاهدِ رخداد؛ و همواره نتیجه نقاشی نیست صرفاً بازنماییِ اراده‌ی یک فرد، بلکه وقوعِ رابطه‌ای میان ذهن، ابزار، ماده و تصادفه؛ نقاشی به‌مثابه رخدادی رابطه‌ای که در آن عاملیت به‌صورت لایه‌ای و قابلِ بازگفت تعریف می‌شه.

در این نمایش نگار دوباره «نقاشی» رو موضوعِ کنجکاوی‌ قرار می‌ده: به‌مثابه یک فرایند که باید بازشکافی شه.

او جایی در استیتمنت نمایش اشاره می‌کنه: «در مجموعه‌ی «تشریح نقاشی»، خواستم همین فرض را کالبدشکافی کنم؛ با نقاشی برخوردی تحلیلی داشته باشم، گویی چیزی است قابل مطالعه، اندازه‌گیری و نمودارکشی.»

گویی هنرمند بدنِ نقاشی رو از درون می‌بینه، با همه‌ی رگ‌ها و حرکت‌هاش، بی‌آن‌که میلی به نشون دادن یک نتیجه الزاما کامل داشته باشه. او در قسمت دیگه‌ای نوشته:«نقاشی زمانی جایی بود که می‌توانستم خودم را تمام و کمال بازشناسم. حالا تنها دورتادورش می‌چرخم، بی‌آن‌که بتوانم دوباره وارد فضای آن شوم.»

تا نهم آبان، دور تا دور «تشریح نقاشی» در امانتداری قدم بزنین و تماشا کنین که چطور هنرمند، همچنان که از بیرون نگاه می‌کنه، در درونِ همان فرایند نیز ایستاده.