بیانیه‌ی نمایش:

در این مجموعه، به کاوشی بصری در پیوند پیچیده و چندوجهی میان مادر و فرزند می‌پردازم؛ رابطه‌ای سرشار از عشق و وابستگی، اما آمیخته با سوءتفاهم، خشونت خاموش و تنش‌های فروخورده.

فضاهای خصوصی—صمیمی، نیمه‌روانکاوانه و گاه تهدیدآمیز—به‌عنوان صحنه‌ی اصلی این مواجهه‌ها انتخاب شده‌اند؛ جاهایی که مرز میان مراقبت و کنترل، و میان نزدیکی و گریز در هم می‌پیچد.

در لایه‌های زیرین این تصاویر، پژواکی از اضطراب‌های جمعی و ناامنی‌های تاریخی جاری‌ست؛ گویی تنش‌های نادیده‌ میان مادر و فرزند، بازتابی در مقیاسی کوچک‌تر از ترس‌های مزمن جامعه‌ای‌اند که همواره در حاشیه‌ی بحران، جنگ، و فروپاشی زیسته است.

رنگ صورتی، در تضاد با معنای رایج آن به‌عنوان نماد لطافت یا زنانگی، حامل فشردگی احساسی، فشارهای ناگفته و اضطراب‌هایی‌ست که در لایه‌های ناپیدای این رابطه رسوب کرده‌اند—همچون ترس‌های خاموشی که در بافت روان جمعی ما جای گرفته‌اند.

این روایت‌ها، نه فقط از جایگاه فرزند، که از بازتاب ناخودآگاه من در مواجهه با مفهوم «مادر» ریشه می‌گیرند؛ مفهومی که گاه هم‌زمان پناه و تهدید بوده، درست مانند سرزمینی که هم ما را پرورانده، و هم در خود بلعیده است.