بیانیه‌ی نمایش:

زن به فرش خیره می‌شود. آنقدر بی‌حرکت می‌ماند تا حیوانات و پرندگان و گیاهان جان می‌گیرند و از نقش فرش بیرون می‌جهند و به سر و کول زن می‌آویزند. زن این‌بار بی‌حرکت می‌ماند تا پرنده پر نکشد، حیوان فرار نکند، گیاه به خاک برنگردد.

دوست دارد اینطور به نظر بیاید، از این تصویر تزئین شده‌ی خودش راضی‌تر است، این صورت سرخ شده. این انفعالی که با حرکتِ اطرافش تزئین شده، این مرگی که با حیات اطرافش پنهان شده.

زن چیزی را تزئین می‌کند تا چیزی را پنهان کند.