بیانیه‌ی نمایش:

کامران شریف در این مجموعه‌ بر مفهومی جهان شمول مشترک و متکثر از زیست انسان مدرن تمرکز دارد؛ بر مفهوم گذار. به نظر می‌رسد که برای، کامران بیش از هر چیز سویه‌ی "یادمانه" (یا نوستالژیک) این مفهوم، دستمایه‌ی خلق آثار مجموعه‌اش بوده باشد؛ یعنی انگاره‌ی گذار در مفهوم عریانیِ نابِ یک خاطره.///

مسئله او به عنوان یک مجسمه‌ساز معاصر رجوع بی‌واسطه به خاطرات دوران کودکی و بازیافتن تأثیر و تأثر روانی بجا مانده از آن به عنوان یک سرچشمه‌ی الهام در خلق این آثار بوده است.

در این آثار، همچنان که عناصری، ساده آشنا، نمادین، تنانه و تا حدی این همانی را شاهد هستیم، در عین حال با یک انتزاع محو، بازیگوش گیج و مسحورکننده نیز سروکار داریم.

انتزاعی که گویی حتی مؤلفه‌های بازشناخته‌شده و آشنای اثر را نیز همچون گردابی به درون خود کشانده و در حال پنهان کردن آن است وضعیت در-میان-بودگی آثار، بسیار شبیه به رفتار حافظه‌ی انسان در رجوع به اندوخته‌های ذهنی‌اش است.

کامران در این کارها خاطره‌ها را، دلتنگی‌ها را، تلخی‌ها و شادی‌ها را، داشته‌ها و رشک ها را از حریم پایگان بایگانی ذهن یک سوژه درآورده و از نو به جریان می‌اندازد و به ساحت فرا ادراک می‌کشاند؛ اما اینبار به خوانش و خواست یک هنرمند، و از نقطه ی صفر اکنونش به گذشته.